3 sep. Humor at last

WLaatste fietsdag in Bucovina. Vandaag, zaterdag, een luie dag van zo'n 21 fiets km's.

Voor de oprit naar het pension wordt met de hand een nieuwe waterput gegraven. Enge klus lijkt me.

Bij Klooster Humorului ligt weer zo'n fraai beschilderde kerk. Het is een serieuze trekpleister met buitenop  bijbelse taferelen naast vele heiligen. Binnen wordt behalve heiligen uitgebreid getoond hoe die heiligheid werd bereikt door uiteenlopende martelmethodes.

Thea oppert dat over de kerken in Roemenië best een mooie lezing is samen te stellen. Moet je er wel eerst wat van begrijpen en de vergaarde lectuur uitpluizen, dus of dat er ooit van komt...

In Gura Humorului neem ik bij de heldere soep een hapje van een pepertje. Als dat niet tegen mijn verkoudheid helpt, weet ik het niet meer. Uit alle hoofdholtes loopt nu wel iets. 

We maken ons langzamerhand op om Bucovina na nog één klooster, te verlaten en met de auto naar de provincie Maramures te rijden. Met 285 km op de fietsteller hebben we een redelijke indruk opgedaan hier.

Mariana heeft ons ten afscheid een heerlijk avondmaal bereid en al hebben we vandaag niet veel gepresteerd, we gaan tonrond slapen als rozen!

1 sep. Op naar de nonnen in Dragomirna

Binnen 1 km staan we voor klooster Radauti. We raken wat verwend. Vanlieverlee meer landelijke wegen wat een verademing is. In Laslovat twijfelen we even of we links of rechts koffie willen drinken. Een knul in Mercedes met het stuur rechts biedt spontaan hulp. Nee, voor koffie moeten we beslist iets verderop zijn. Het blijkt een 'mix' winkel, zeg maar kruidenier en huishoudelijk spul, van zijn oom. We nemen plaats op flinke zithoek/sofa en de hele familie is er druk mee ons van een bakkie drap te voorzien. Op de laatste 2 slokken na prima overigens. Vol trots vertelt het jong in zijn beste Engels dat iedereen hier werkt. Of het nu thuis is of in een buitenland maakt niet uit. Er worden pegeltjes verdiend! Vol trots toont ie een portemonnaie die uitpuilt van de bankbiljetten. Zelf werkt ie graag in the UK, vandaar die auto. De kofie afrekenen is er niet bij maar eigenlijk is ons telefoonnummer wel interessant, je weet maar nooit. Nu hebben wij toch geen werk te vergeven dus laat maar, je weet inderdaad maar nooit.

Wat verderop wil Thea graag van dichtbij een foto maken van alweer zo'n mooi Roemeens huis. Mooi niet, eerst moeten de kleden die er hangen te luchten van de galerij af en dan wil mevrouw des huizes er ook nog bij. Alweer vriendelijkheid en trots, steeds weer. Nee, hier zijn ze aardig op weg om de westerse droom te verwezelijken.

In Arbore nog een mooi klooster maar helaas geen foto met het blogapparaat, misschien later. Het zelfde geldt voor de kerk in Parhauti.

De keuze die Romtour heeft gemaakt om  een stukje over de E85 te gaan, verdiendt herziening van de route. Ronduit onverantwoord. We zijn uiteindelijk maar gaan lopen en zullen er zeker elders op terugkomen.

Ook verderop de tekst "onverharde stijgende weg maar goed te rijden" rijm ik niet met een bostraject van kiezelkeien dat 10% stijgt.

Enfin, des te dankbaarder zijn we als klooster Dragomirna wordt bereikt. Na een klein uurtje is duidelijk in welk keurig gastenverblijf we gaan verkeren en genieten we een eenvoudige maar welkome maaltijd. Nadien smaakt de wijn die we hadden ingekocht trouwens ook heerlijk...

2 sep. Terug naar Voronet

Vannacht gewekt door tikkend geluid, jawel het plenst! Eigenlijk willen we best een dienst met de zusters meemaken maar die duurt van 04:30 tot pakweg 9 uur en dat gaat ons wat ver als je niet kunt volgen waarover het gaat. Orthodox Christendom mag dan op het onze lijken maar we kiezen er voor slechts een klein uurtje mee te maken. Gelukkig is het weer droog maar Thea neemt toch maar een regenjack mee.
Na de dienst groeten we zr. Daniëla en maak ik stiekum nog bijgaand intieme fotootje van een non die enig kaarswerk voorbereid. Iedereen is overigens erg behulpzaam, misschien omdat we ons wat bescheiden opstellen, maar het voelt goed.

Het ontbijt is vegetarisch maar perfect wat ons betreft. Desondanks ontwikkeld zich, vooal bij mij, al een aardig hangbuikje. Misschien ben ik er wel voor in de wieg gelegd en leiden de gevierde teugels tot deze overvloed.

Als we de kerk nog willen zien verwerken we 2 tegenvallers: er wordt stevig gerestaureerd dus hij is goeddeels dicht  (weten we eindelijk waar enig Europees geld blijft) en het regent weer. Samen onder één regenjack worden we flink ingevocht en onder de vrolijke aanmoediging van zr. X vertrekken we in vol ornaat per fiets. Even overwogen we nog een taxi te laten bellen want welke dwaas gaat er nu fietsen?

We worden beloond want na een uurtje is het droog, ja buiten dan. Koffie met WIFI bij een tankstation in Suceava, wat wil een mens nog meer? Overigens is dit geen fietstad al heeft iemand ooit de belijning van een soort fietspad gedaan gekregen. Inmiddels overwoekerd door palen, elektrakasten, sleuven, opbrekingen en stoepranden van 40 cm. De regen heeft de weg mooi glad gemaakt maar schijn bedriegt, inderdaad tuimel ik een keer is zo'n dieper gelegen put maar zonder schade...

Het klooster Sfâtul Ioan cel Nou in Suceava valt wat tegen, de heilige Ioan is boeiend net als het prachtige dak maar daar blijft het bij omdat je niet verder mag dan het graf van de martelaar.

Even later zijn we blij alle drukte van deze wat al te nijvere stad achter ons te laten en sukkelen rustig door een reeks dorpjes waarin prachtige boeren erfjes die over enkele jaren vervangen zullen zijn door meer comfortabele behuizingen. 

Het trajectdeel langs de provinciale weg 2E valt vooral verderop mee dank zij de riante vluchtstrook daar iets verderop  langs de E58.

Even na zessen zijn we terug in ons beginpension in Voronet waar we worden vertroeteld met een douche en een lekker maal...

31 aug. Via Sucevita naar Radauti

Gisteren kwam het er niet meer van dus eerst naar klooster Sucevita. Inderdaad een pláátje. Omdat we pas laat kunnen ontbijten zijn we hier eerst heengegaan. Goede keuze, we zijn alleen en vangen nog iets op van de dienst die in kloosterkapel gaande is. Zeer stemmig allemaal. De kerk is fraai beschilderd, teveel om te beschrijven maar samengevat komt het er op neer dat heel de menselijke levensloop en meer een beurt krijgt. We kopen een Duitstalig boekwerk over de kloosters van Bucovina, kunnen we allemaal nog eens rustig herkauwen. 

De rit naar het volgende klooster, in Putna, wordt werken: klimmen bij tegenwind. Beetje bekaf gaan we eerst het vaste lunchrecept nemen, alcoholvrij bier en choirba, zo mogelijk van bief, die is helder en houdt ons op de been.

De wegen zijn hier een stuk beter dan in Transilvanië ofschoon dat plotseling anders kan worden. De huizen zien er ook beter uit en de mensen zijn onveranderd vriendelijk. Had ik niet verwacht in zo'n uithoek tegen de grens met Oekraïne.

Ook de onbeschilderde kloosterkerk van Putna is geweldig, maar dan van binnen.

Over een landelijke grensweg en door een enorme grasvlakte (pusta?) naar Radauti dat relatief een grootstad is met bij de entree een serieus gat in het wegdek. Vreemd hoe ineens de ondergrond verdwenen blijkt te zijn.

Lekker zo'n douche na alles bijeen 79 km!

Morgen gaan we slapen in het klooster van Dragomirna, dus zonder internet maar vast heel vormend. We laten ons alweer verrassen....

30 aug. Heerlijk fietsen naar Marginea

Gisteren de fietskettingen van olie voorzien. Er was niks mis mee maar laten we onze trouwe lastdieren goed behandelen. 

Na het ontbijt in de steenkoude schaduwzijde van het pension eerst even naar hét klooster Voronet, het ligt op loopafstand naast onze deur. Wat een bijzondere ontmoeting! Zoveel heiligheid en menselijke conflicten zie je zelden bij elkaar afgebeeld. Hel, verdoemenis, en redding worden plastisch uitgebeeld. Daarnaast wordt de frustatie rond zovele  vermoorde (inmiddels natuurlijk heilige) mede-Christenen grandioos weergegeven. Al het kwaad lijkt hier, begrijpelijk, van Turkse zijde te komen.

De zoutmijn in Cacica vind ik het bezoeken waard. Het ziet er weliswaar zwart uit maar dat klopt met de liksteen die we een paar dagen geleden bij de herders zagen.

In Solca gaat dank zij wat doorvragen van Thea de Petrus en Paulus kerk voor ons open. Hij is weliswaar niet aan de buitenkant beschilderd maar dan nog blijft er genoeg moois over. De mw. die ons toegang verschaft, spreekt Frans. Ze was lerares daarin. Ze studeerde dat in de Communistische tijd, haar man Russisch. Ieder zijn vak. Daarnaast spreekt de familie veel Oekraïns dialekt, logisch toch, met die steeds weer bewegende grenzen hier.

Onderweg worden aardappelen gerooid door een hele familie. Een (ingehuurde?)  man met paard trekt af en toe een voor open met een soort rasterploeg en dan kunnen ze weer verder. Ze hebben er schik in want de kartoffels zien er goed uit en een beetje positieve buitenlandse aandacht helpt bij de feestvreugde.

Verderop ontstaat een soort wedren. Een 2-span paard-en-wagen gaat ons in galop voorbij. Er vliegt een hoefijzer door de lucht, ik raap het hete ijzer op. Met dank aanvaardt de menner het verderop want hij is toch maar stil gaan staan, wie weet is zo'n ding een beetje kostbaar.

Inmiddels is het wat warm geworden en de zeven beekjes die we kruizen met de bijbehorende bulten en dalen gaan ons in de benen zitten. Voeg daarbij de druk bereden kaarsrechte weg, dan zul je begrijpen dat pension Luxor ons na 53 km welkom is.

Morgen eerst nog langs het klooster in Sucevita en dan langs de grens met Oekraïne verder.

Ik weet niet waar de mensen hier hun geld mee verdienen maar ben er niet gerust op. De huizen zien er goed onderhouden uit en verder veel verkeer en (teveel?) vertier. Ceramiek zeggen ze, ja hoor, net als mijn tanden...

29 aug. Aankomst in Voronet voor de 2e fietstrip.

We vergeten de ketelherrie van gisteren en genieten van het vervolg van de tocht. Meteen al is de weg en de bergpartijen/kloven spectaculair. Bijgevoegde luchtfoto lijkt me erg geslaagd.

Verder kiezen we een andere route dan was voorzien: Bicaz, Poiana Teiului, bij Brosteni rechtsaf de bergen in via de Tarnita pas, Ostra, Frasin, Gura Humorului naar slaapadres in Voronet. Een fraaie tocht met een flinke stuwdam en verlaten kolenmijncomplexen maar vooral flinke dennenbossen. Nu we in Bucovina zijn beland, had ik wat beuken verwacht maar wie weet...

We maken ons op voor de 2e fietstrip van totaal 6 dagen. De auto gaat hier blijven.

We eten traditioneel bij ons pension Vila Doina: sarmala, als omelet vermomde kip, aardappelen en flensjes met chocolade. Als tonnetjes rollen we nog een straatje om, en tikken bij de kloosterwinkeltjes nog een fles witte wijn op de kop. Internet is er hier niet bij dus mooi tijd om je wat in te lezen...

28 aug. Tussenstop in Lacu Rosu

Verlaten we de frisheid van de bergstreek? We weten het niet maar de kans is groot.
We onderbreken voor koffie met wat lekkers; Pakanash (hoe je dat ook schrijven mag), eigenlijk een desert maar wat maakt het uit, 't smaakt heerlijk en we video-skypen met Robert ca. De kok staat met een hengel forel uit zijn voorraadvijver te takelen. Wat een prachtgezicht.
Onderweg nog een bedevaartsoord aangedaan maar dat was aan mij niet besteed. Lacu Rosu blijkt een meertje dat zo'n 170 jaar geleden werd gevormd nadat een modder/steen-lawine een bergbeek afsloot. Nu is het temidden van de bergjes een topattractie en dat zullen we weten!
Omdat de bruiloft - met naar verluidt 600 gasten - die hier aan de gang is de nodige ruimte neemt, zitten we bij het hotel-restaurant te dineren op de rand van de parkeerplaats en 'genieten' van oorverdovende HONKIBONK-muziek. Het eten is prima net als de wijn en na een uurtje klinkt beter geluid dat waarschijnlijk eigentijds Roemeense muziek zal heten. Het wordt inmiddels donker en het, vele, eten is koud geworden maar de stemming stijgt en takkenherrie wordt vervolgd. Als we beginnen te klappertanden zoeken we beschutting op de warme kamer... Of ik er een formele klacht van maak, zullen morgen wel verder zien.

27 aug. Verblijf in Sinaia

Lekker zo'n luie extra dag. Vannacht gemerkt dat de honden erg actief zijn in de nacht. Wat een geblaf! Geen wonder dat ze overdag amechtig voor Pampus liggen.

Sinaia is hét wintersportplaatsje van Roemenië. Flinke pukkel daarboven waar we wel op moeten, per Telecabine natuurlijk. Fraaie uitzichten daar op 2100 m en we trekken het weinige dat we bij ons hebben allemaal aan, 8°, maar onbewolkt.

Terug naar 1400 m, de rest lopen we naar Castel Peles, dat door de voorlaatste koning, Karel I werd gebouwd. Gereed in 1914, met electrisch licht, uniek in Europa. Allemaal erg fraai, bijzonder omdat het enerzijds niet steenoud is maar wel antiek. Het is een gewild reisdoel want er zijn veel bezoekers. We treffen er een gedekte tafel aan die onze eetlust opwekt. Je merkt overivens dat de Duitse invloed hier helemaal is verdwenen, zo spreek men lauter Roemeens of Engels. Een enkel bord toont iets in het Frans.

Terug in ons pension schieten we bijgaande prent van ons verblijf: onze slaapkamer met parkeerplaats, alweer niet wat het lijkt...

Morgen gaan we richting Bucovina met een tussenstop in Lacu Rosu. We hebben inmiddels een prachtige Roemeense  wegenatlas 1:300.000 aangeschaft zodat we dit keer de fietstrip die daarna volgt ook kunnen volgen want nagenoeg ieder berijdbaar pad staat er op.

Als voorbereiding hebben vanavond in een Hongaarse tent gegeten. Anders, maar niet verkeerd. Dat belooft wat met zo'n toetje...

26 aug. Naar Sinaia in de bergen

Vandaag is de eerste fietstrip afgerond: 506 km door Transsylvanië gefietst aan de hand van de standaard van Romtour. Resumerend kun je zeggen dat er louter lieve Roemenen op ons pad kwamen. Regelmatig lijken ze in de bediening apatisch maar dat is steeds weer slechts bescheidenheid, wellicht onzekerheid, waar je even doorheen moet geraken. Geen onveilig moment behalve op stukjes route over te drukke wegen. Omdat de weggebruikers een gegeven zijn, beveel ik Romtour aan de route na kennis van zaken wat aan te passen. Een afspraak daarvoor thuis is al in de maak want intussen houden we contact.

Het fenomeen van 'de Saksen' is toch wel zeer bijzonder. Meer en meer vertrokken zij maar ze lieten een gedegen stempel achter. Eigenlijk een wolk van kanszoekers uit wat nu noord Frankrijk, Luxemburg, Wallonië, en aangrenzende Duitse gebieden zijn.

Niets nieuws eigenlijk maar met zoveel succes dat daarna slecht terugval is te verwachten en die was aan de gang. Hoogst interessant, vinden wij en inderdaad 'was' want vroeg of laat gaat dit hier goed komen. Dat de weerkerken veelal nog bestaan is een wonder want het overgrote deel van de huidige bevolking heeft er niet veel mee. Ik hoop dat tenminste de 'Sommer Saksen', naar Duitsland uitgeweken mensen die zomers een of twee maanden terugkeren, hun saamhorigheid weten te bewaren en zo een bijzonder cultuurgoed veilig zullen stellen.

Vandaag koersen we naar Sinaia, een koele plek in de bergen - gisteren hadden we een recordtemperatuur van 37°- om later de sprong naar Bucovina te wagen.

Inmiddels ideaal reisweer na al die hitte. Lijkt wel op het weer thuis in NL maar dan zonnig ;-)

Op weg naar Sinaia gaan we eerst aan in Brasov want alsnog willen we de Zwarte Kerk zien. Wat een prachtobject. Ton, er staan daar 4 orgels op je te wachten!

De autorit vandaag was ook bijzonder. Bijna waren we vermorzeld door een onverantwoord inhalende tegenligger, ook hier kan dat dus, maar dan wat vaker.

Het pension Villa Marald is zeer naar onze zin. Rondgaand door dit zeer geaccidenteerd dorp lopen we binnen bij een Armeens restaurant, Arca lui Noe. Wat een aankleding! Nee, er is geen bruiloft, dit is altijd zo hier. In het toilet heeft de automatisering toegeslagen. Kennelijk ben ik wat lang van stof maar als je in een kelderruimte ineens in het donker verkeert, ben je blij dat je een zaktelefoon bij je hebt om bij te lichten...

25 aug. Terug naar de auto in Sambata Complex

Topwarmte vandaag en een beetje vochtig. Gezellig ontbijt met inderdaad een jeugdherberggevoel maar dan zonder afwassen en met commerciële afrekening.

Onderweg klimmen we als berggeiten en genieten van allerhande straattaferelen. Ik doe er wat prentjes van bij. 

Er worden nog 2 weerkerken aangedaan maar mijn verzadingspunt is bereikt, alweer een weerkerk. Eindelijk snap ik deze 2e uitleg.

We worden in Cincu met een auto vervoerd voor de laatste 40 km. Dat is goed bedacht want met 52 km op de fiets-teller was het wel genoeg vandaag. En ja hoor, onze auto staat er nog...