7 sep. Aangepast naar Sugau

Al weer ietwat opgeknapt na een wel zeer uitgebreide nachtrust ontbijten we ingetogen met de man slechts 2 gebakken eieren en pakweg 100 gram vleeswaren en daarnaast kaas, groenvoer en diverse jam's. Ja hoor, we laten weer iets over.

De zon schijnt voorlopig weer, we nemen afscheid van Berta die goed op de fiets heeft gepast en we doen het rustig aan. 
We bezoeken het openlucht-museum Santului waar een prachtcollectie aan optrekjes en werktuigen bijeen is gebracht. We nemen er alle tijd voor.

Bij een winkeltje waar ook een kroegje aan bungelt, kopen we koffie en nieuwe yoghurt want de onze werd toch wel wat al te oud. Gemengd met eigen muesli vinden we dat een heerlijk vezelrijk lunchvoer voor de verandering en goed voor de geplaagde ingewanden. Verrassend dat ik hier zomaar internet aantref. Vrijwel nooit versleuteld overigens, heerlijk is dat.

Iets verder stoten we zomaar op het geboorthuis van Eli Wiesel waar een bevlogen jongeman ons toelichting geeft.  Meer en meer wordt duidelijk welke drama's zich in deze streek hebben voltrokken. Van de Joodse bevolking in Maramures is amper meer dan 1 promille teruggekeerd!

Nog indringender wordt de recente geschiedenis gepresenteerd in Sighet in het Memorialul Victimelor Comunismului si al Rezistentei, ofwel in de gevangenis waarin de intelligentia die niet met Ceausescu meedeed monddood, of erger, werd gemaakt. Wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die iets van Roemenië wil begrijpen. Ook de staatsontvangst door ons koningshuis  van de dictator is hier op foto weergegeven.

Al met al geven we er zoveel aandacht aan de we afzien van een lange en best wat gevaarlijke rit heen en weer naar 'het lachende kerkhof', we komen daar met de auto later nog wel langs.

Het was even zoeken naar pension Doina in Sugau maar de omgeving en de  heerlijke maaltijd onthouden we graag.

6 sep. Afwegingen naar Vadu Izei

Het regent pijpenstelen, Thea is door de uitgebreide nachtrust wat opgeknapt en als we dat willen rijden we vandaag slechts 35 gemakkelijke km's. Als alternatief speelt door het hoofd terug te keren naar de auto en deze reis iets voortijdig af te sluiten immers eigenlijk was het zo wel genoeg.

In alle rust ontbijten we en laten weer ruim de helft over. Mij wordt trots de houtgestookte cv-installatie getoond. Inderdaad zeer bij de tijd.

Als we merken dat de regen overgaat in ongeregeld lekken besluiten we de route te vervolgen.

Onderweg enkele fraaie huizen maar aan vele andere mankeert wel iets. Eigenlijk is alles hier gammel of niet afgemaakt.

We eten soep in het Mânâsteria van Bârsana, een terecht goed bezochte touristische attractie.

Niet echt nat arriveren we zeer bijtijds in Vadu Izei waar boerderij/pension Ileana Teleptean ons rust en comfort biedt. Overigens pas nadat de verstopping is opgeheven die de gehele badruimte blank zette.

We eten hier heerlijk en, zeer tot ons genoegen, binnen. Want al is het niet koud, met onze verkouden koppies is dat wel zo aangenaam. Intussen gaat geregeld het licht laag en hoog. "Dinkeloordse tijden!" roept Thea. Anders gezegd: ook hier gaat het goedkomen maar voor ons is dit onderkomen nu erg aangenaam. Intussen regent het af en toe en bedenk ik ineens aan welke ontberingen we 3 jaar geleden wellicht zijn ontsnapt...

5 sep. Op naar Ieud

Anders dan de bestemming doet vermoeden, begint de dag met een verschroeide sok. Spreek Ieud overigens uit als 'ieéout'. De poging om mijn sokken nog wat na te drogen op het nachtkastlampje liep ietwat uit de hand, nu een bruin motief erbij. Dat geldt voor meer vandaag want wat zich liet aanzien voor een pretdag begon op straat al verkeerd met toch wel erg onberijdbare stukken en een fout in het routeboekje waardoor we weer terug moesten. Niks moois vandaag? Tuurlijk wel!

Mooi land, op en neer, en fraaie kerkjes bij kloosters en onderweg. Mij valt op dat er te midden van toch wel veel eenvoud veel nieuwbouw of restauratie plaatsvindt rond kerken en zo. Zou wel eens willen weten waar al dat geld vandaan komt. Ik probeer er later met Maria, de pensionhoudster, over te spreken maar kom niet verder dan dat de nieuwbouwkerken door de R.K. Kerk dus Rome worden gefinancierd maar ook dat de lokale bevolking stevig wordt aangespoord bij te dragen. De Orthodoxe kerk, bestierd vanuit Constatinopel (grappig dat het zo blijft heten) doet het wat rustiger aan. Maar hoe het precies zit hoop ik nog eens uit te vinden, want ik geloof het allemaal niet zo.

Het begint loom warm te worden en dit wordt geen topdag.

Het pottenbakkertje en museumpje onderweg boeit natuurlijk best maar daar leren we niet veel nieuws en het gaan over hobbelig asphalt is met onze fietsen onprettig en vermoeiend.

Nee, dan is paarden beslaan minder alledaags en best een plaatje waard.

Als we uiteindelijk ons onderkomen bereiken zijn we knap moe, douchen voor zover dat lukt en gaan, na de onvermijdelijke borrel, aan tafel waar Thea verder toch maar van af ziet en het bed opzoekt.

Intussen breken we nog een kraan af bij de wastafel en stellen de host teleur door minder dan de halve dis leeg te eten.

Morgen hopelijk beter. Oh ja, er is ook nog regen op komst...

4 sep. Kennismaking met Maramures

Reisdag vandaag, via toch nog even een  klooster: Moldovita. Het is zondag en er is een eindeloze dienst aan de gang. Het gezang komt aardig overeen met de cd die we kochten in Voronet. In de auto hadden we die uitvoerig afgedraaid en daarmee minstens 3 aflaten verdiend. Best stemmig maar daar blijft het bij. Zit soms tegen het valse aan en ik verbeeldde me arabische invloeden te beluisteren. Lijkt me prachtmuziek om op de achtergrond in een kerk te laten klinken.

We verlaten nu het gebied van Moldovita gedeeltelijk langs de Moldau en de Putna. Onderweg leggen we aan voor koffie+ en via video-skype hebben we een uur lang contact met het Eindhovens thuisfront, we begonnen vooral Robert toch wel erg te missen. Best grappig dat dit allemaal kan. Schitterende route over de 17A (E576) en rechtsaf de 18 op die echter overgaat in één grote gatenkaas. Eigenlijk rijmt dat met het eerste beeld dat we van deze omgeving krijgen: armer en pover maar onvoorstelbaar fraai heuvel/bergachtig. Het stadje Borsa straalt alle ellende uit van een teruggevallen industriestadje. De straat wordt beter zodra we de provincie Maramures binnenrijden, met de wat luxe huizen is het gedaan maar het komt niet armoedig over. Ik ben blij als we na een paar uur stuurmanskunst ons pension Magy in Viseu de Sus bereiken. De familie hier spreekt Duits, dat is handig. Na de hoofdstraat ontbreekt iedere normale bestrating, dat belooft wat, misschien, als we morgen weer lekker gaan fietsen. Van ons kameruitzicht een fotootje dat, zoals altijd bij foto's, behoorlijk geflatteerd is.

3 sep. Humor at last

WLaatste fietsdag in Bucovina. Vandaag, zaterdag, een luie dag van zo'n 21 fiets km's.

Voor de oprit naar het pension wordt met de hand een nieuwe waterput gegraven. Enge klus lijkt me.

Bij Klooster Humorului ligt weer zo'n fraai beschilderde kerk. Het is een serieuze trekpleister met buitenop  bijbelse taferelen naast vele heiligen. Binnen wordt behalve heiligen uitgebreid getoond hoe die heiligheid werd bereikt door uiteenlopende martelmethodes.

Thea oppert dat over de kerken in Roemenië best een mooie lezing is samen te stellen. Moet je er wel eerst wat van begrijpen en de vergaarde lectuur uitpluizen, dus of dat er ooit van komt...

In Gura Humorului neem ik bij de heldere soep een hapje van een pepertje. Als dat niet tegen mijn verkoudheid helpt, weet ik het niet meer. Uit alle hoofdholtes loopt nu wel iets. 

We maken ons langzamerhand op om Bucovina na nog één klooster, te verlaten en met de auto naar de provincie Maramures te rijden. Met 285 km op de fietsteller hebben we een redelijke indruk opgedaan hier.

Mariana heeft ons ten afscheid een heerlijk avondmaal bereid en al hebben we vandaag niet veel gepresteerd, we gaan tonrond slapen als rozen!

1 sep. Op naar de nonnen in Dragomirna

Binnen 1 km staan we voor klooster Radauti. We raken wat verwend. Vanlieverlee meer landelijke wegen wat een verademing is. In Laslovat twijfelen we even of we links of rechts koffie willen drinken. Een knul in Mercedes met het stuur rechts biedt spontaan hulp. Nee, voor koffie moeten we beslist iets verderop zijn. Het blijkt een 'mix' winkel, zeg maar kruidenier en huishoudelijk spul, van zijn oom. We nemen plaats op flinke zithoek/sofa en de hele familie is er druk mee ons van een bakkie drap te voorzien. Op de laatste 2 slokken na prima overigens. Vol trots vertelt het jong in zijn beste Engels dat iedereen hier werkt. Of het nu thuis is of in een buitenland maakt niet uit. Er worden pegeltjes verdiend! Vol trots toont ie een portemonnaie die uitpuilt van de bankbiljetten. Zelf werkt ie graag in the UK, vandaar die auto. De kofie afrekenen is er niet bij maar eigenlijk is ons telefoonnummer wel interessant, je weet maar nooit. Nu hebben wij toch geen werk te vergeven dus laat maar, je weet inderdaad maar nooit.

Wat verderop wil Thea graag van dichtbij een foto maken van alweer zo'n mooi Roemeens huis. Mooi niet, eerst moeten de kleden die er hangen te luchten van de galerij af en dan wil mevrouw des huizes er ook nog bij. Alweer vriendelijkheid en trots, steeds weer. Nee, hier zijn ze aardig op weg om de westerse droom te verwezelijken.

In Arbore nog een mooi klooster maar helaas geen foto met het blogapparaat, misschien later. Het zelfde geldt voor de kerk in Parhauti.

De keuze die Romtour heeft gemaakt om  een stukje over de E85 te gaan, verdiendt herziening van de route. Ronduit onverantwoord. We zijn uiteindelijk maar gaan lopen en zullen er zeker elders op terugkomen.

Ook verderop de tekst "onverharde stijgende weg maar goed te rijden" rijm ik niet met een bostraject van kiezelkeien dat 10% stijgt.

Enfin, des te dankbaarder zijn we als klooster Dragomirna wordt bereikt. Na een klein uurtje is duidelijk in welk keurig gastenverblijf we gaan verkeren en genieten we een eenvoudige maar welkome maaltijd. Nadien smaakt de wijn die we hadden ingekocht trouwens ook heerlijk...

2 sep. Terug naar Voronet

Vannacht gewekt door tikkend geluid, jawel het plenst! Eigenlijk willen we best een dienst met de zusters meemaken maar die duurt van 04:30 tot pakweg 9 uur en dat gaat ons wat ver als je niet kunt volgen waarover het gaat. Orthodox Christendom mag dan op het onze lijken maar we kiezen er voor slechts een klein uurtje mee te maken. Gelukkig is het weer droog maar Thea neemt toch maar een regenjack mee.
Na de dienst groeten we zr. Daniëla en maak ik stiekum nog bijgaand intieme fotootje van een non die enig kaarswerk voorbereid. Iedereen is overigens erg behulpzaam, misschien omdat we ons wat bescheiden opstellen, maar het voelt goed.

Het ontbijt is vegetarisch maar perfect wat ons betreft. Desondanks ontwikkeld zich, vooal bij mij, al een aardig hangbuikje. Misschien ben ik er wel voor in de wieg gelegd en leiden de gevierde teugels tot deze overvloed.

Als we de kerk nog willen zien verwerken we 2 tegenvallers: er wordt stevig gerestaureerd dus hij is goeddeels dicht  (weten we eindelijk waar enig Europees geld blijft) en het regent weer. Samen onder één regenjack worden we flink ingevocht en onder de vrolijke aanmoediging van zr. X vertrekken we in vol ornaat per fiets. Even overwogen we nog een taxi te laten bellen want welke dwaas gaat er nu fietsen?

We worden beloond want na een uurtje is het droog, ja buiten dan. Koffie met WIFI bij een tankstation in Suceava, wat wil een mens nog meer? Overigens is dit geen fietstad al heeft iemand ooit de belijning van een soort fietspad gedaan gekregen. Inmiddels overwoekerd door palen, elektrakasten, sleuven, opbrekingen en stoepranden van 40 cm. De regen heeft de weg mooi glad gemaakt maar schijn bedriegt, inderdaad tuimel ik een keer is zo'n dieper gelegen put maar zonder schade...

Het klooster Sfâtul Ioan cel Nou in Suceava valt wat tegen, de heilige Ioan is boeiend net als het prachtige dak maar daar blijft het bij omdat je niet verder mag dan het graf van de martelaar.

Even later zijn we blij alle drukte van deze wat al te nijvere stad achter ons te laten en sukkelen rustig door een reeks dorpjes waarin prachtige boeren erfjes die over enkele jaren vervangen zullen zijn door meer comfortabele behuizingen. 

Het trajectdeel langs de provinciale weg 2E valt vooral verderop mee dank zij de riante vluchtstrook daar iets verderop  langs de E58.

Even na zessen zijn we terug in ons beginpension in Voronet waar we worden vertroeteld met een douche en een lekker maal...

31 aug. Via Sucevita naar Radauti

Gisteren kwam het er niet meer van dus eerst naar klooster Sucevita. Inderdaad een pláátje. Omdat we pas laat kunnen ontbijten zijn we hier eerst heengegaan. Goede keuze, we zijn alleen en vangen nog iets op van de dienst die in kloosterkapel gaande is. Zeer stemmig allemaal. De kerk is fraai beschilderd, teveel om te beschrijven maar samengevat komt het er op neer dat heel de menselijke levensloop en meer een beurt krijgt. We kopen een Duitstalig boekwerk over de kloosters van Bucovina, kunnen we allemaal nog eens rustig herkauwen. 

De rit naar het volgende klooster, in Putna, wordt werken: klimmen bij tegenwind. Beetje bekaf gaan we eerst het vaste lunchrecept nemen, alcoholvrij bier en choirba, zo mogelijk van bief, die is helder en houdt ons op de been.

De wegen zijn hier een stuk beter dan in Transilvanië ofschoon dat plotseling anders kan worden. De huizen zien er ook beter uit en de mensen zijn onveranderd vriendelijk. Had ik niet verwacht in zo'n uithoek tegen de grens met Oekraïne.

Ook de onbeschilderde kloosterkerk van Putna is geweldig, maar dan van binnen.

Over een landelijke grensweg en door een enorme grasvlakte (pusta?) naar Radauti dat relatief een grootstad is met bij de entree een serieus gat in het wegdek. Vreemd hoe ineens de ondergrond verdwenen blijkt te zijn.

Lekker zo'n douche na alles bijeen 79 km!

Morgen gaan we slapen in het klooster van Dragomirna, dus zonder internet maar vast heel vormend. We laten ons alweer verrassen....

30 aug. Heerlijk fietsen naar Marginea

Gisteren de fietskettingen van olie voorzien. Er was niks mis mee maar laten we onze trouwe lastdieren goed behandelen. 

Na het ontbijt in de steenkoude schaduwzijde van het pension eerst even naar hét klooster Voronet, het ligt op loopafstand naast onze deur. Wat een bijzondere ontmoeting! Zoveel heiligheid en menselijke conflicten zie je zelden bij elkaar afgebeeld. Hel, verdoemenis, en redding worden plastisch uitgebeeld. Daarnaast wordt de frustatie rond zovele  vermoorde (inmiddels natuurlijk heilige) mede-Christenen grandioos weergegeven. Al het kwaad lijkt hier, begrijpelijk, van Turkse zijde te komen.

De zoutmijn in Cacica vind ik het bezoeken waard. Het ziet er weliswaar zwart uit maar dat klopt met de liksteen die we een paar dagen geleden bij de herders zagen.

In Solca gaat dank zij wat doorvragen van Thea de Petrus en Paulus kerk voor ons open. Hij is weliswaar niet aan de buitenkant beschilderd maar dan nog blijft er genoeg moois over. De mw. die ons toegang verschaft, spreekt Frans. Ze was lerares daarin. Ze studeerde dat in de Communistische tijd, haar man Russisch. Ieder zijn vak. Daarnaast spreekt de familie veel Oekraïns dialekt, logisch toch, met die steeds weer bewegende grenzen hier.

Onderweg worden aardappelen gerooid door een hele familie. Een (ingehuurde?)  man met paard trekt af en toe een voor open met een soort rasterploeg en dan kunnen ze weer verder. Ze hebben er schik in want de kartoffels zien er goed uit en een beetje positieve buitenlandse aandacht helpt bij de feestvreugde.

Verderop ontstaat een soort wedren. Een 2-span paard-en-wagen gaat ons in galop voorbij. Er vliegt een hoefijzer door de lucht, ik raap het hete ijzer op. Met dank aanvaardt de menner het verderop want hij is toch maar stil gaan staan, wie weet is zo'n ding een beetje kostbaar.

Inmiddels is het wat warm geworden en de zeven beekjes die we kruizen met de bijbehorende bulten en dalen gaan ons in de benen zitten. Voeg daarbij de druk bereden kaarsrechte weg, dan zul je begrijpen dat pension Luxor ons na 53 km welkom is.

Morgen eerst nog langs het klooster in Sucevita en dan langs de grens met Oekraïne verder.

Ik weet niet waar de mensen hier hun geld mee verdienen maar ben er niet gerust op. De huizen zien er goed onderhouden uit en verder veel verkeer en (teveel?) vertier. Ceramiek zeggen ze, ja hoor, net als mijn tanden...

29 aug. Aankomst in Voronet voor de 2e fietstrip.

We vergeten de ketelherrie van gisteren en genieten van het vervolg van de tocht. Meteen al is de weg en de bergpartijen/kloven spectaculair. Bijgevoegde luchtfoto lijkt me erg geslaagd.

Verder kiezen we een andere route dan was voorzien: Bicaz, Poiana Teiului, bij Brosteni rechtsaf de bergen in via de Tarnita pas, Ostra, Frasin, Gura Humorului naar slaapadres in Voronet. Een fraaie tocht met een flinke stuwdam en verlaten kolenmijncomplexen maar vooral flinke dennenbossen. Nu we in Bucovina zijn beland, had ik wat beuken verwacht maar wie weet...

We maken ons op voor de 2e fietstrip van totaal 6 dagen. De auto gaat hier blijven.

We eten traditioneel bij ons pension Vila Doina: sarmala, als omelet vermomde kip, aardappelen en flensjes met chocolade. Als tonnetjes rollen we nog een straatje om, en tikken bij de kloosterwinkeltjes nog een fles witte wijn op de kop. Internet is er hier niet bij dus mooi tijd om je wat in te lezen...